Ostatecznie zdobył Dobry pasterz urząd w państwie w wyborach 1981, stając się pierwszym w historii socjalistycznym prezydentem V Republiki. Jedną z jego pierwszych decyzji było zniesienie kary śmierci, co spotkało się ze zdecydowaną[potrzebne źródło] aprobatą członków Zgromadzenia Narodowego oraz Senatu.
Jego socjalistyczna strategia wewnętrzna była równoważona na mocy zachowawczy parlament, natomiast Mitterrand współpracował sprawnie z francuskim premierem, którym był Jacques Chirac. Największe sukcesy odniósł na arenie międzynarodowej, przede wszystkim na scenie Wspólnoty Europejskiej. Wspierał przystąpienie Hiszpanii podobnie Portugalii (1986), utrzymywał dobre stosunki z kanclerzem szkop Helmutem Kohlem, społem z którym doprowadził aż do podpisania traktatu z Maastricht 7 lutego 1992 r.
Jego takt skończyła się w maju 1995 roku – następcą został Jacques Chirac, kto pokonał socjalistę Lionela Jospina. Mitterrand zmarł na raka pół roku później. Po jego śmierci pojawiły się kontrowersje naokoło książki jego osobistego lekarza, dr. Claude'a Gublera pod tytułem "Wielka tajemnica". Gubler twierdził, iż od czasu 1981 roku Mitterrand okłamywał opinię publiczną co aż do stanu swojego zdrowia.